Waarom ik evaluatiegesprekken wel een goed idee vind

Ik kijk altijd uit naar de wekelijkse column van Hans Bourlon in De Tijd. Zaterdag ging het over zijn directiesecretaresse, maar hij begon met evaluatiegesprekken: “Vandaag is het in hr-middens trendy om die klassieke evaluaties gewoon te schrappen. Mensen willen geen jaar wachten om te weten of ze goed bezig zijn. Ze willen dat de hele tijd weten.”

Ook de baas van een geliefd lingeriebedrijf kondigde onlangs aan zijn jaarlijkse evaluatiegesprekken te schrappen wegens “tijdrovende gedrochten“. Er kruipt te veel tijd in voor de baas, dus wordt het maar geschrapt. In ruil daarvoor beloven ze de werkcultuur te veranderen en is er zogezegd constante feedback en informele dialoog. En als er echt iets loos is, sturen ze een brief. Volgens mij is dat tegelijkertijd een nobele en vreemde gedachte…

Ik denk dat er bij ons bij Wieni al redelijk informeel “zoals thuis” wordt gecommuniceerd, althans dat hoop ik toch. Ik doe me op de werkvloer eigenlijk helemaal niet anders voor dan in mijn zetel, of omgekeerd. Wij hebben dan ook geen jaarlijkse evaluatiegesprekken, omdat er in een jaar veel te veel gebeurt om correct en kort op de bal te evalueren. Daarom doen we er zelfs 3 of 4 per jaar, en geven wij ook geen punten, maar laten we de werknemers zelf punten geven. Noem het een zelfevaluatie en een goed gesprek met de twee zaakvoerders.

Wekelijks stellen we een Wieni van de week aan, en elke vrijdag kan die voorbereid aan het gesprek beginnen. Hoe meer Wieni’s er bijkomen, hoe langer het duurt eer je aan de beurt komt. Nu kan je je gesprek om de 15 weken verwachten, nadat iedereen gepasseerd is. Het is de bedoeling dat we babbelen over het werk zelf, de inhoud, het verleden en de toekomst, je klanten,  je collega’s, de sfeer, de werkplek, etc…

We houden van iedereen een Google Doc bij, en vullen deze na elk gesprek aan. Zo kunnen we gemakkelijk terugblikken op topics van een tijd terug, en kunnen we kijken of er effectief iets veranderd of verbeterd is aan de werkpunten langs beide kanten. Want wij evalueren niet de werknemer, maar we evalueren de onderlinge samenwerking en kijken hoe het nog beter kan.

Dat is in het kort hoe wij daarmee omspringen. Als je daar niet steevast tijd voor reserveert, dan verwacht je dat al deze info “spontaan” bij iedereen zou naar buiten komen en terechtkomen bij de bazen. Maar zo krijg je m.i. een te groot verschil tussen collega’s onderling. En weet je van de ene alles, en van de andere niks. Daarom stoppen wij daar elke week toch een vast stukje van onze tijd in. Dat is inderdaad redelijk tijdrovend, maar voorlopig heb ik het er nog steeds voor over.

Ik wil dit systeem nog graag bijsturen en laten evolueren zodat het nuttig blijft.

Extra inzichten of ervaringen zijn altijd welkom!

Published by

Jelle Van den Bergh

Founder at Wieni (a design & development agency). Passionate about UX&UI, design thinking, analytics, creativity & music.